نطفهء انقلاب هاى مجدد بر ضد اين گروه سالوس و رياكار ، مخصوصاً در ايران زمين ، پرورده شد و بذر قيام هاى اسلامى و مردمى در همان سرزمين قهرمان پرور خراسان و زادگاه ابومسلم پرورش يافت . نوبت به مأمون رسيد . او كه شامهء سياسى قوى داشت و بسيار زيرك و هوشيار و در عين حال ، بى رحم و قسى القلب بود ، براى اين كه بر اين انقلاب ها پيشى بگيرد ، فوراً مركز حكومت را تغيير داد و از بغداد به قلب خراسان منتقل كرد تا از طريق تهديد و تطميع ، اين مركز مهم انقلاب را خاموش سازد و از نزديك ناظر بر اوضاع باشد . « 1 »

--> ( 1 ) . مى گويند : « مأمون جمعى از مأموران خود را نزد گروهى از خاندان ابى طالب ( كه در مدينه سكونت داشتند ) فرستاد و ايشان را كه على بن موسى الرضا عليه السلام نيز در ميانشان بود ، از مدينه به سوى خود ( خراسان ) حركت داد و دستور داد آنان را از راه بصره بياورند . كسى كه متصدى حركت و انتقال ايشان از مدينه به خراسان بود ، شخصى به نام « جلودى » بود . او آنان را بياورد تا بر مأمون وارد كرد و مأمون ايشان را در خانه اى فرود آورد و حضرت رضا عليه السلام را در خان جداگانه اى جاى داد و بسيار او را گرامى داشت » ( الارشاد ، ص 290 ) . .